نشست «واکاوی مفهوم تنهایی در عصر مدرن: از فردیت تا بحران جمعی» تلاشی است برای فهم تنهایی نه بهعنوان صرفاً یک تجربهی روانی، بلکه بهمثابه پدیدهای چندلایه که در تقاطع فلسفه، روانکاوی، جامعهشناسی و سیاست شکل میگیرد. این نشست نشان میدهد چگونه تنهایی در جهان معاصر، از خلوتگزینی خلاق و امکان خودشناسی، تا انزوای اجتماعی، فروپاشی پیوندهای جمعی و بحران معنا گسترش یافته است.
در این جلسه، با تمایز میان تنهایی فردی و تنهایی اجتماعی، تفاوت نگاه فرهنگهای غربی و شرقی به تنهایی بررسی میشود؛ از solitude بهعنوان امکان معنا، تا loneliness بهمثابه رنج. سپس با رجوع به اندیشهی متفکرانی چون کییرکگور، نیچه، هایدگر، فروید، لکان، یونگ و باومن، تنهایی در نسبت با فردیت، اضطراب، میل، مرگ، سیاست و ساختارهای قدرت تحلیل میشود.
این نشست همچنین به نقش دنیای دیجیتال، شبکههای اجتماعی و فرهنگ فردگرایی در تشدید تنهایی معاصر میپردازد و با تمرکز ویژه بر جامعهی ایران، پیوند میان تنهایی، سرکوب، گسست اجتماعی، مهاجرت درونی و بحران امر جمعی را واکاوی میکند.
این برنامه با یک آزمایش فکری تعاملی، بحث آزاد و پرسشهای بنیادین به پایان میرسد:
آیا تنهایی الزاماً ضعف است یا میتواند امکان خلاقیت و بازسازی جمعی باشد؟
آیا فردیت بدون امر جمعی ممکن است؟
و تنهایی ما، بیش از آنکه از درون برخیزد، تا چه حد محصول سازوکارهای بیرونی جهان معاصر است؟
این نشست دعوتی است به اندیشیدن دوباره به تنهایی؛ نه برای گریز از آن، بلکه برای فهم جایگاهش در زیست فردی و جمعی امروز.
دیدگاهها